Wanneer een meisje wordt geboren, staan we vol verwondering stil bij het wonder van haar kleine lichaam – we tellen elk vingertje en teentje en vieren elke centimeter. Maar een paar jaar later veranderen de regels plotseling. “Bedek jezelf, houd je benen dicht, blijf van jezelf af!” wordt het refrein van de meisjesjaren. Het ene moment zijn we godinnen in opleiding, het volgende worden we aangepraat met schaamte en schuldgevoel. Geen wonder dat zovelen van ons vervreemd raken van onze zintuigen en verlangens.

En toch weten sommige vrouwen zich soepel door de kieren van het patriarchaat te bewegen. Onbeschaamd seksueel maken zij van hun plezier hun kracht, breken ze alle regels en zetten ze andere vrouwen aan om hetzelfde te doen. Ze stoppen nooit met het vieren van elke centimeter van hun lichaam. Zij zijn Sensual Rebels. En ja, ik ben er één van.

Zolang ik me kan herinneren roept de muze van de sensuele rebellie mij. In de natuur, in de vorm van sappige perziken waar het sap afdruipt en geurige, vulvavormige bloemen. In de Bijbel, als de wellustige Lilith die Eva verleidt om een hap van de appel te nemen. Op televisie, via Mae Wests ondeugende oneliners en schandalige rondingen. Ik zag haar – en zie haar nog steeds! – letterlijk overal. En telkens accepteer ik haar uitnodiging om mijn innerlijke vuur opnieuw aan te wakkeren.

Toen ik ouder werd, drong het tot me door: mijn creativiteit, mijn zelfvertrouwen – zelfs mijn karakter – worden aangedreven door mijn vagina. Lang voordat Naomi Wolf schreef over de verbinding tussen brein en vagina in Vagina, noemde ik de mijne al “mijn persoonlijke kerncentrale”. Ondertussen zag ik andere meisjes hun kostbare kracht weggeven door al die belachelijke sociale scripts te volgen. “Wees niet bazig.” “Wees niet te sexy.” En vooral: “Wees NOOIT te veel.” “Wat een onzin,” dacht ik, en besloot mijn eigen sappige revolutie te beginnen.

-XXX- Marlies