Ze is een huurmoordenaar. Ze doodt voor geld. En toch kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Er is iets fascinerends—bijna grensverleggend—aan Villanelle als personage. Ze is alles wat vrouwen niet zouden mogen zijn: manipulatief, gevaarlijk, onvoorspelbaar. Ze liegt, verleidt en doodt. En ze doet het allemaal op designer hakken en in perfecte outfits. Het is tegelijk verontrustend en verleidelijk—en juist dat maakt haar zo intrigerend. We hebben dit soort personages eerder gezien bij mannen. Dexter. Hannibal. Zelfs James Bond. Koelbloedige, slimme killers met charisma en stijl. Maar zodra een vrouw die rol aanneemt, verandert het gesprek. Want ineens worden verwachtingen uitgedaagd. Waarom zijn deze eigenschappen onacceptabel bij vrouwen, terwijl ze bij mannen juist iconisch zijn? Toen ik naar Villanelle keek, voelde ik zowel afkeer als bewondering. Ze breekt elke regel—niet alleen van de samenleving, maar ook van hoe vrouwen zich ‘horen’ te gedragen. En toch… ze is onweerstaanbaar. Krachtig. Je kunt haar niet negeren.

En dan is er Eve—de MI5-agent die haar achtervolgt. Intelligent, zoekend, geobsedeerd. Hun relatie is allesbehalve eenvoudig. Het is niet simpelweg goed tegen kwaad. Het is een spiegel—een spanning tussen twee vrouwen, waarbij de één wordt aangetrokken door alles wat de ander belichaamt. Die dynamiek herken ik ook in mijn eigen leven. Die spanning tussen wie je bent en wie je zou kunnen zijn als je alle verwachtingen loslaat. Villanelle is niet iemand die ik wil worden. Maar ze inspireert me wel om gedurfder te zijn. Om te stoppen met mezelf inhouden. Om complexiteit te omarmen—tegenstrijdigheid, zelfs chaos. Om vrouwelijkheid niet te zien als zachtheid, maar als strategie. Niet als volgzaamheid, maar als keuzevrijheid. Als vrouwen leren we vaak binnen de lijnen te blijven. Voorspelbaar te zijn. Aardig. Acceptabel. Villanelle is geen van die dingen—en juist daarom heb ik haar gekozen als muze. Want soms is het meest radicale wat je kunt doen: ruimte innemen zonder toestemming. De vraag durven zijn in een wereld die om antwoorden vraagt. Misschien is ze de villain. Maar ze is ook de vonk. En soms is dat precies wat we nodig hebben.

-XXX- Marlies